Van toen naar ooit

Als medewerker van de Bleijenbeker van het eerste uur wist ik nog hoe trouw de rubriek  ‘Ik geef de pen door aan………’ werd ingevuld. Vandaar mijn voorstel om dit weer in de nieuwe opzet van ons clubblad op te nemen.
Op de vraag van de P.R.commissie, wie het spits moest afbijten, wezen alle vingers begrijpelijkerwijze naar ondergetekende. De meeste mensen kennen mij zo langzamerhand wel. Stilletjes de flightgenoten volgend in zijn buggy, gaat dit oude heertje van hole naar hole. Zo af en toe een par, neary en longest scorend (als hij in de eerste flight zit).
In het jaar voor de realisatie in 2004 was ik al actief om promotie voor onze golfbaan in wording te maken. Elf jaar marshalschap volgde. Baancommissie, NGF seniorencompetitie, winterterreinploeg en vooral redactie Bleijenbeker waren activiteiten, waarin ik mijn energie prima kwijt kon.
Heden ten dage kan ik mij nog nuttig maken voor het Nederlands Golf Museum. Ik houd de bibliotheek bij en heb in opzet voor de rondleiding teksten geschreven, zelfs in dichtvorm.
Ook een rondleiding op en rond de golfbaan heb ik van poëzie voorzien. Komend voorjaar begin ik daar weer mee. Helaas weet tachtig procent van de leden niet wat er zich allemaal voor moois bevindt binnen een straal van vijfhonderd meter rond de baan. Van harte aanbevolen, dus.
Ik zou bijna de administratie voor de roofriddercompetitie vergeten. Een eerste teken van dementie? Nou nee, dat niet. Dan zou eerder het tellen van de slagen in de baan in aanmerking komen. En dat valt nog best wel mee. Ik weet zelfs nog hoe oud ik ben.
Het lijkt mij leuk om de jongste generatie de pen te laten opnemen en daarom geef ik hem door aan Terry Janssen, die hopelijk ooit net zo van het leven heeft genoten als ik.

Rudolf Terlingen (rendier)